An peccatum originale sit proprie et absque omni discrimine ipsa hominis corrupti natura, substantia et essentia, aut certe principalis et præstantissima pars ipsius substantiæ; utpote ipsa rationalis anima in summo suo gradu et in summis ipsius viribus considerata? An vero inter hominis substantiam, naturam, essentiam, corpus et animam, etiam post lapsum humani generis, et inter originale peccatum aliquod sit discrimen, ita, ut aliud sit ipsa natura, et aliud ipsum peccatum originis, quod in natura corrupta hæret, et naturam etiam depravat?
Sincera doctrina, fides et confessio, cum superiore norma et compendiosa declaratione consentiens.
Affirmativa
Credimus, docemus et confitemur, quod sit aliquod discrimen inter ipsam hominis naturam, non tantum, quemadmodum initio a Deo purus, et sanctus, et absque peccato homo conditus est, verum etiam, qualem jam post lapsum naturam illam habemus, discrimen, inquam, inter ipsam naturam, quæ etiam post lapsum est permanetque Dei creatura, et inter peccatum originis, et quod tanta sit illa naturæ et peccati originalis differentia, quanta est inter opus Dei, et inter opus Diaboli.
Credimus, docemus et confitemur, quod summo studio hoc discrimen sit conservandum propterea quod illud dogma, nullum videlicet inter naturam hominis corrupti et inter peccatum originis esse discrimen, cum præcipuis Fidei nostræ articulis (de creatione, de redemtione, de sanctificatione et resurrectione carnis nostræ) pugnet, neque salvis hisce articulis stare possit. Deus enim non modo Adami et Hevæ corpus et animam ante lapsum, verum etiam corpora et animas nostras post lapsum creavit; etsi hæc jam aunt corrupta. Et sane hodie Dominus animus et corpora nostra creaturas et opus suum esse agnoscit, sicut scriptum est (Job x. 8): 'Manus tuæ fecerunt me, et plasmaverunt me totum in circuitu.' Et Filius Dei unione personali illam humanam naturam, sed sine peccato, assumsit, et non alienam, sed nostram carnem sibi adjungens arctissime copulavit, ejusque assumtæ carnis ratione vere frater noster factus est; ut Scriptura testatur (Heb. ii. 14): 'Posteaquam pueri commercium habent cum carne et sanguine, et ipse similiter particeps factus est eorundem.' Item (ii. 16): 'Non Angelos assumit, sed semen Abrahæ assumit, unde et debuit per omnia fratribus assimilari, excepto peccato.' Eandem humanam nostram naturam (opus videlicet suum) Christus redemit, eandem,(quæ ipsius opus est) sanctificat, eandem a mortuis resuscitat, et ingenti gloria (opus videlicet suum) ornat: peccatum autem originale non creavit, non assumsit, non redemit, non sanctificat, non resuscitabit in electis, neque unquam gloria cælesti ornabit aut salvabit, sed in beata illa resurrectione plane abolitum erit [sondern in der Auferstehung gar vertilget sein wird]. Ex his, quæ a nobis allata sunt, discrimen inter corruptam naturam, et inter corruptionem, quæ naturæ infixa est, et per quam natura est corrupta, facile agnosci potest.
Vicissim autem credimus, docemus atque confitemur, peccatum originis non esse levem, sed tam profundam humanæ naturæ corruptionem, quæ nihil sanum, nihil incorruptum, in corpore et anima hominis, atque adeo in interioribus et exterioribus viribus ejus reliquit. Sicut Ecclesia canit: 'Lapsus Adæ vi pessima humana tota massa, natura et ipsa essentia corrupta, luce cassa,' etc. Hoc quantum sit malum, verbis revera est inexplicabile, neque humanæ rationis acumine indagari, sed duntaxat per verbum Dei revelatum agnosci potest. Et sane affirmamus, quod hanc naturæ corruptionem ab ipsa natura nemo, nisi solus Deus, separare queat; id quod per mortem in beata illa resurrectione plene fiet. Ibi enim ea ipsa natura nostra, quam nunc circumferimus, absque peccato originis, et ab eodem omnino separata et remota resurget, et æterna felicitate fruetur. Sic enim scriptum est (Job xix. 26): 'Pelle mea circumdabor, et in carne mea videbo Deum, quem ego visurus sum mihi, et oculi mei eum conspecturi sunt.'
Примечания источника · 1
- 'Durch Adam's Fall ist ganz verderbt Menschlich Natur und Wesen.' The beginning of a hymn by Lazarus Spengler, of Nuremberg (d. 1534), composed in 1525. See Schaff's German Hymn-Book, No. 62.
Rejectio falsorum dogmatum, quæ commemoratæ sanæ doctrinæ repugnant.
Negativa
Rejicimus ergo et damnamus dogma illud, quo asseritur, peccatum originale tantummodo reatum et debitum esse, ex alieno delicto, absque ulla naturæ nostræ corruptione, in nos derivatum.
Item, concupiscentias pravas non esse peccatum, sed concreatas naturæ conditiones, et proprietates quasdam essentiales: aut defectus illos, et malum ingens a nobis paulo ante commemoratum, non esse peccatum, propter quod homo, Christo non insertus, sit filius iræ.
Rejicimus etiam Pelagianam hæresin, qua asseritur, hominis naturam post lapsum incorruptam esse, et quidem in spiritualibus rebus totam bonam et puram in viribus suis naturalibus mansisse.
Item, peccatum, originis externum, levem, et nullius prope momenti esse nævum, aut aspersam quandam maculam, sub qua nihilominus natura bonas suas vires etiam in rebus spiritualibus retinuerit.
Item, peccatum originale tantum esse externum impedimentum bonarum spiritualium virium, et non esse despoliationem et defectum earundem, sicuti cum magnes allii succo illinitur, vis ejus naturalis attrahendi ferrum non tollitur, sed tantum impeditur, aut sicut macula de facie, aut color de pariete abstergi facile potest.
Item, hominis naturam et essentiam non prorsus esse corruptam: sed aliquid boni adhuc in homine reliquum, etiam in rebus spiritualibus, videlicet, bonitatem, capacitatem, aptitudinem, facultatem, industriam, aut vires, quibus in rebus spiritualibus inchoare aliquid boni, operari, aut cooperari valeat.
Contra autem rejicimus etiam, falsum dogma Manichæorum, cum docetur, peccatum originis tanquam quiddam essentiale atque substantiale a Satana in naturam esse infusum, et cum eadem permixtum, quemadmodum venenum et vinum miscentur.
Item, non ipsum animalem hominem, sed aliquid aliud, et peregrinum quiddam, quod sit in homine, peccare, ideoque non ipsam naturam, sed tantummodo peccatum originale, in natura existens, accusari.
Rejicimus etiam atque damnamus, ut Manichæum errorem, quando docetur, originale peccatum proprie, et quidem nullo posito discrimine, esse ipsam hominis corrupti substantiam, naturam et essentiam, ita ut inter naturam corruptam post lapsum, per se ipsam consideratam, et inter peccatum originis nulla prorsus sit differentia, neque ulla distinctio cogitari, aut saltem peccatum illud a natura cogitatione discerni possit.
D. Lutherus quidem, originis illud malum, peccatum naturæ, personale, essentiale vocat: sed non eam ob causam, quasi natura, persona, aut essentia hominis, absque omni discrimine, sit ipsum peccatum originis: sed ideo ad hunc modum loquitur, ut hujusmodi phrasibus discrimen inter peccatum originale, quod humanæ naturæ infixum est, et inter alia peccata, quæ actualia vocantur, melius intelligi possit.
Peccatum enim originis non est quoddam delictum, quod actu perpetratur, sed intime inhæret infixum ipsi naturæ, substantiæ et essentiæ hominis. Et quidem, si maxime nulla unquam prava cogitatio in corde hominis corrupti exoriretur, si nullum verbum otiosum proferretur, si nullum malum opus aut facinus designaretur: tamen natura nihilominus corrupta est per originate peccatum, quod nobis ratione corrupti seminis agnatum est, quod ipsum etiam scaturigo est omnium aliorum actualium peccatorum, ut sunt pravæ cogitationes, prava colloquia, prave et scelerate facta. Sic enim scriptum legimus (Matt. xv. 19): 'Ex corde oriuntur cogitationes malæ.' Et alibi (Gen. vi. 5; viii. 21): 'Omne figmentum cordis tantummodo malum est, a pueritia.'
Est etiam diligenter observanda varia significatio vocabuli 'naturæ' cujus æquivocatione Manichæi abutentes, errorem suum occultant, multosque simplices homines in errorem inducunt. Quandoque enim 'natura' ipsam hominis substantiam significat, ut, cum dicimus: Deus humanam naturam creavit. Interdum vero vocabulum naturæ, intelligitur ingenium, conditio, defectus, aut vitium alicujus rei, in ipsa natura insitum et inhærens, ut cum dicimus: Serpentis natura est icere, hominis natura est peccare et peccatum. Et in hac posteriore significatione vocabulum (naturæ) non ipsam hominis substantiam, sed aliquid, quod in natura aut substantia fixum inhæret, denotat.
Quod vero ad Latina vocabula substantiæ et accidentis attinet, cum ea non sint Scripturæ Sacræ vocabula, præterea etiam a plebe non intelligantur, abstinendum est ab illis in publicis sacris concionibus, ubi indocta plebs docetur; et hac in re simplicium et rudiorum merito habenda est ratio. In scholis autem, et apud homines doctos (quibus horum vocabulorum significatio nota est, et qui iisdem recte atque citra abusum uti possunt, proprie discernentes essentiam alicujus rei ab eo, quod aliunde ei accidit et per accidens inhæret) in disputatione de peccato originis retinenda sunt. Nam hisce vocabulis discrimen inter opus Dei, et inter opus Diaboli quam maxime perspicue explicari potest. Diabolus enim substantiam nullam creare, sed tantummodo per accidens, permittente Domino, substantiam a Deo creatam depravare potest.